Zigzagweg in Zeeland

‘Een rotonde is eigenlijk best een cliché, vind je niet?’ Ik fietste met I over een kaarsrecht weggetje door een uitgestrekt Zeeuws weidelandschap.
‘Hoe bedoel je?’ vroeg hij.
‘Nou, rotondes zijn altijd rond,’ zei ik, ‘best afgezaagd, toch?’
‘Ja, maar het werkt wel,’ antwoordde hij.

Ik moest denken aan het liedje ‘Bouwvakkers’ van Roosbeef. We hadden haar gezien en gehoord op het zomerfestival ‘Onderstroom’ in Vlissingen. Ze trad samen met Hans Verhagen en Simon Vinkenoog op in het poëzieprogramma ‘Het hoogste woord’. In het liedje verhief ze het alledaagse stadsbeton tot hogere kunst en de bouwvakker tot kunstenaar.

‘Als ik langs een rotonde fiets, al heb ik het warm of koud
Dan denk ik: hoe voelt dat als je dit hebt gebouwd
Wie heeft dit gemaakt en wie heeft dit gebrouwd
Wie heeft dit geplaatst en wie heeft dit gesjouwd?

(…)

Asfalt is de rode loper, stad en dorp, het is één museum
Wij zijn de toeschouwers, wij zijn de klanten
Maar niemand die kijkt...’

Een leuk idee. Ik ben gek op landschapskunst. En als het dan ook nog eens kunst is die ergens toe leidt, is het helemaal mooi meegenomen. Jammer alleen dat rotondes zo voorspelbaar zijn. En dat vluchtheuvels, stoepranden, tunnels en wegen zo fantasieloos en tot op de millimeter berekend zijn. Wegen voldoen niet aan de wetten van de schoonheid. Het zijn kille berekeningen van efficiency.
Wij Hollanders verspillen geen vierkante centimeter asfalt.
Wel stellen we duizenden euro’s subsidiegeld beschikbaar om onze rotondes te vullen met de meest lelijke wangedrochten.
Dat geld kan beter besteed worden.

Om ons heen strekte het Zeeuwse landschap zich uit tot aan de horizon. In gedachten zag ik ons over een kilometerslange zigzagweg traag door oneindig laagland gaan.
‘Het is fijn om te weten dat de dingen om ons heen nuttig gebruikt kunnen worden, maar het hoeft toch niet allemaal per se zo beredeneerd en logisch te zijn,’ ging ik verder. ‘Zo’n rotonde verrast mij niet. Deze kaarsrechte weg evenmin. Geef mij maar het raadsel van de zaagweg (handig, bedenk ik me achteraf, bij tegenwind!). Het mysterie van de asymetrische reuzenrotonde (zichtbaar vanuit de ruimte!) op het kruispunt van twee lullige landweggetjes. Of een polderweg zomaar ineens ergens onderbroken door een labyrint.’
‘Als zo’n weg dan gemaakt is van gehard spiegelglas,’ zei I, ‘zie ik het wel zitten.’