Een zaagje in je wolkje

Soms zou ik wel een stripfiguur willen zijn. Het gewone leven kent tal van tegenstrijdigheden en onbegrijpelijke emotionele diepten en dubbelheden. Natuurlijk maken juist die paradoxen en dubbele gevoelens het leven mooi en boeiend, maar soms, zou ik wel eens willen weglopen in een platte wereld waarin alles gewoon is wat het lijkt.

Je emoties zijn zuiver en ongemengd. Kraakhelder in de vorm van doodskopjes, vuistjes en bliksemschichten. Of kloppende hartjes, bloemenkransen. Of ogen die er TJOINK uit kunnen springen van verbazing.

Een wereld vol ongevaarlijke gevaren: platgewalst worden door een stoomwals om vervolgens ‘plok, plok’ weer in de juiste vorm terug te schieten. Rennen op 11-hoog door de lucht tot dat je merkt dat er Hola! geen grond meer onder je voeten is.

Uitgewrongen, binnenstebuiten gekeerd in elkaar getimmerd en afgedroogd worden maar na de halo van twinkelende sterretjes rond je boze bolletje, krabbel je in het volgende vakje weer gewoon op. Niets aan de hand, want aan het eind staat altijd UIT.

En dan komt er vanzelf een nieuw begin. Niks geen literaire gelaagdheid. Niks geen existentieel getwijfel. Gewoon lekker simpel ’s avonds in je bedje liggen met een zaagje in je wolkje.